Μια δυνατή αντισυμβατική παράσταση
για όσους έχουν ανοιχτά μάτια, αυτιά, ... ψυχή.
Σκηνοθετικό σημείωμα
Εμπνεόμενος από την αγάπη του για την ίδια την θεατρική τέχνη, ο Ζοέλ Πομμερά μας μεταφέρει σε ένα ιδιότυπο freak show, όπου δείγματα της ανθρωπότητας θέτονται αντιμέτωπα με την τραυματική τους φύση. Υπό την καθοδήγηση ενός παρουσιαστή, αυτά τα πλάσματα στέκονται απέναντί μας, εκφράζοντας τις πιο μύχιες σκέψεις μας, αμφισβητώντας την αναγκαιότητα της περάτωσης της επιβίωσής μας και φωτίζοντας το κυρίαρχο πρόβλημα της σύγχρονης ανθρωπότητας: την ανικανότητά μας να αγαπήσουμε.
Επηρεασμένος από το έργο του Γάλλου φιλοσόφου Φρανσουά Φλαώ, ο Πομμερά εξερευνεί τα όρια μεταξύ της κοινωνικής συμβίωσης και της κοινωνικής απομόνωσης, εκθέτοντας αφιλτράριστα στο κοινό, ήδη από το 2007, την ψευδαίσθηση της ατομικής ελευθερίας που διαφημίζει το σύγχρονο καπιταλιστικό σύστημα.
Πλάσματα βγαλμένα από πίνακες του Francis Bacon κραυγάζουν αντικρύζοντας τον δρόμο που διαβαίνει περήφανη η ανθρωπότητα, προσπαθώντας να μας προφυλάξουν από αυτό που σιγά σιγά μεταμορφωνόμαστε, ένα πλήθος από μοναξιές. Η υπερηφάνεια του ορθολογισμού του 21ου αιώνα, σκοτώνοντας κάθε μεταφυσικό στοιχείο της ασυνείδητης κληρονομιάς μας, οδηγεί το σύγχρονο άτομο να αυτοτιμωρείται στο όνομα της «ελευθερίας» και να απομονώνεται ολοένα και περισσότερο από το κοινωνικό σύνολο. Η πραγματιστική μας σκέψη, θυσιάζοντας την διαχρονική συμβολική μας φαντασία στο βωμό της «επιτυχίας», μας οδηγεί να μεταμορφωθούμε σε σκληρές και αποτελεσματικές μηχανές παραγωγής, ξεχνώντας πως είμαστε φτιαγμένοι από το υλικό που φτιάχνονται τα όνειρα.
Οι χαρακτήρες που εξερευνήσαμε με αυτήν την υπέροχη ομάδα συντελεστών και συνδημιουργών, σχοινοβατούν τρεμάμενοι μια τελευταία φορά, για χάρη του κοινού, αναζητώντας μάταια αυτό για το οποίο ο Μαγιακόφσκι στο «Γράμμα στον σύντροφο Καστρόφ απ’ το Παρίσι για την ουσία της αγάπης» θα γράψει πως θέτει ξανά σε λειτουργία της καρδιάς την παγωμένη μηχανή.
Φανερά εμπνευσμένος από την ταινία του David Lynch «Οδός Μαλχόλαντ», ο Πομερά γράφει το πιο σουρεαλιστικό του έργο, καλώντας μας στο δικού του Club Silencio για να μας αφηγηθεί μια ιστορία αγάπης που τρεμοπαίζει υπό το φως του φεγγαριού. Βαθιά πολιτικός αλλά και βαθιά ποιητικός, σκιαγραφεί, μέσω του απλού και άμεσου λόγου του, φιγούρες που βρίσκονται σ’ ένα είδος κρίσης, σε μία ανησυχία για κάποια επερχόμενη καταστροφή και που μέσω αυτής της ακραίας κατάστασης μπορούμε να τους ακούσουμε να λένε αυτό που τόσο όμορφα έγραψε και ο δικός μας ποιητής Μιχάλης Γκανάς:
«Αν είναι να μιλήσει κάποιος, ας πει για την αγάπη»
Άρης Κακλέας
