Οξύμωρο

... να αγγίξει 

 το ανείπωτο

έναν άλλο

λίγο γαλάζιο ...

με χίλια χέρια 

να κατοπρίσει

το επέκεινα εντός του

και το αντίστροφο

μήπως και...

 

Αύριο ξανά

Ανάσταση αηδονιών

Πάσχα ψυχών 

στο φως του νυν και αιέν

Οδυσσέας Ελύτης, Μ.Παρασκευή, Μ.Σάββατο, Κυριακή (Πάσχα)

Μ. ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ, 24

ΣΑΝ ΝΑ ΜΟΝΟΛΟΓΩ, σωπαίνω.

Ίσως και να 'μαι σε κατάσταση βοτάνου ακόμη
φαρμακευτικού ή φιδιού μιας κρύας Παρασκευής 

Ή μπορεί και ζώου από κείνα τα ιερά
με τ’ αυτί το μεγάλο γεμάτο ήχους βαρείς
και θόρυβο μεταλλικό από θυμιατήρια.

Μ. ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ, 24 β

Αντίς για όνειρο

ΠΕΝΘΙΜΟΣ ΠΡΑΟΣ ΟΥΡΑΝΟΣ μες στο λιβάνι
αναθρώσκουν παλαιές Μητέρες ορθές σαν κηροπήγια
τυφεκιοφόροι νεοσύλλεκτοι σε ανάπαυση
μικρά σκάμματα ορθογώνια, ραντιστήρια, νάρκισσοι.

Σαν να 'μαι λέει, ο θάνατος ο ίδιος αλλ’
ακόμη νέος αγένειος που μόλις ξεκινά
κι ακούει πρώτη φορά μέσα στο θάμβος των κεριών
το «δεύτε λάβετε τελευταίον ασπασμόν».

Μ. ΣΑΒΒΑΤΟ, 25

 
ΠΕΡΑΣΤΙΚΗ ΑΠΟ ΤΗ ΧΘΕΣΙΝΗ αϋπνία μου
λίγο, για μια στιγμή, μου χαμογέλασε
η θεούλα με τη μωβ κορδέλα
που από παιδάκι μού κυκλοφοράει τα μυστικά
 
Ύστερα χάθηκε πλέοντας δεξιά
να πάει ν' αδειάσει τον κουβά με τ’ απορρίμματά μου
εκεί που βράζει ακόμη όλο παλιά νεότητα
και αγέρωχο το πέλαγος.

Μ. ΣΑΒΒΑΤΟ, 25 β

 
ΠΑΛΙ ΜΕΣ ΣΤΗΝ ΚΟΙΛΙΑ της θάλασσας το μαύρο
εκείνο σύννεφο που ανεβάζει κάπνες
 
Χαμένοι αυτοί που πιάνονται από τ’ Άπιαστα
 
Όπως εγώ προχθές του αγίου Γεωργίου ανήμερα
που πήγα να παραβγώ μ’ αλόγατα όρθια

και θωρακοφόρους

και μου χύθηκε όλη, όξω απ’ τη γης, η ερωτοπαθής

ψυχή μου.

 

-της ψυχής αποτσίγαρα κι αποποιηματάκια-
όπως φωνές επάνω από ναυάγιο


 

ΚΥΡΙΑΚΗ (ΠΑΣΧΑ), 26

ΚΑΘΑΡΗ ΔΙΑΦΑΝΗ ΜΕΡΑ. Φαίνεται ο άνεμος που ακινητεί
με τη μορφή βουνού κει κατά τα δυτικά. Κι η θάλασσα
με τα φτερά διπλωμένα, πολύ χαμηλά, κάτω
από το παράθυρο.
 
Σου 'ρχεται να πετάξεις ψηλά κι από κει να μοιράσεις
δωρεάν την ψυχή σου. Ύστερα να κατεβείς και, θαρραλέα,
να καταλάβεις τη θέση στον τάφο που σου ανήκει.
                            

 

ΚΥΡΙΑΚΗ (ΠΑΣΧΑ), 26 β

Ασμάτιον

ΑΝΕΜΟΕΣΣΑ ΚΟΡΗ ενήλικη θάλασσα
πάρε το κίτρο που μου 'δωκε ο Κάλβος
δικιά σου η χρυσή    μυρωδία

Μεθαύριο θα 'ρθουν τ’ άλλα πουλιά
θα ‘ναι πάλι ελαφρές των βουνών οι γραμμές
μα βαριά η δική μου    καρδία.

Ημερολόγιο ενός αθέατου Απριλίου, 1984

Παρουσίαση του project "Ποιητικός Ξενάκης" 2ο μέρος

Πριν ένα χρόνο (21/3/2025) στο Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης Σερρών - Πινακοθήκη "Κωνσταντίνος Ξενάκης" εμπνεόμενοι από έργα του καλλιτέχνη, δοκιμάσαμε στο εργαστήρι δημιουργικής γραφής την συγγραφή ποιητικού λόγου. Στην συνέχεια, αξιοποιώντας τεχνικές του Θεάτρου της Επινόησης αποφασίσαμε την παραστατική έκφραση των ποιημάτων αυτών και καταλήξαμε στα σχετικά video. Το project "Ποιητικός Ξενάκης" παρουσιάστηκε στο Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης Σερρών - Πινακοθήκη "Κωνσταντίνος Ξενάκης" στις 24/2/2026.

 

Παρουσίαση του project "Ποιητικός Ξενάκης" 1ο μέρος

 

Πριν ένα χρόνο (21/3/2025) στο Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης Σερρών - Πινακοθήκη "Κωνσταντίνος Ξενάκης" εμπνεόμενοι από έργα του καλλιτέχνη, δοκιμάσαμε στο εργαστήρι δημιουργικής γραφής την συγγραφή ποιητικού λόγου. Στην συνέχεια, αξιοποιώντας τεχνικές του Θεάτρου της Επινόησης αποφασίσαμε την παραστατική έκφραση των ποιημάτων αυτών και καταλήξαμε στα σχετικά video. Το project "Ποιητικός Ξενάκης" παρουσιάστηκε στο Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης Σερρών - Πινακοθήκη "Κωνσταντίνος Ξενάκης" στις 24/2/2026.

Κωνσταντίνος Ξενάκης, Quo vadis?

 

 

Quo vadis?

Πού πηγαίνεις ερωτά ο Άγ. Πέτρος τον αναστάντα Ιησού. Στην Ρώμη για να σταυρωθώ πάλι..,  

μικτή τεχνική, Βερολίνο, 1973

Ένα βαλιτσάκι: ταξίδι, μετακίνηση, φυγή, μετανάστευση-προσφυγισμός, άλλος τόπος-πατρίδα ...;

Περιεχόμενο: τανκ, σοβιετικό εθνόσημο, κώνοι, κύλινδροι-πάπυροι της σημειολογικής γραφής του Κ. Ξενάκη, σήματα οδικής κυκλοφορίας...

Σε ποιον ανήκει; στον αυτοβιογραφούμενο Οδυσσέα Κωνσταντίνο Ξενάκη, στα κράτη-κοινωνίες της σπαρασσόμενης δεκαετίας του '70, στην πορεία του κόσμου μας, στον δρόμο του καθενός μας ...;

Υπαρξιακό ερώτημα: του εκάστοτε καλλιτέχνη/διανοούμενου, πολίτη, κοινωνίας, ... της ανθρωπότητας που πορεύεται ξανά και ξανά τον γολγοθά της... χωρίς ειρήνευση και δικαίωση. 

Πόσο επίκαιρος! 

Οι Κυριακάτικες συναντήσεις/ξεναγήσεις στο Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης Σερρών - Πινακοθήκη "Κωνσταντίνος Ξενάκης" συνεχίζονται και αυτή την Κυριακή, 29 Μαρτίου 2026, στις 11:30. Είσοδος ελεύθερη. Δηλώσεις συμμετοχής στην κ. Κασσάνδρα Γρουτίδου: 6978875062

Μνήμη Οδυσσέα Ελύτη (1911-1996)

 ΕΛΥΤΟΝΗΣΟΣ
ΚΟΙΝΩΣ ΕΛΥΤΟΝΗΣΙ

...

Αλλού. Είναι αλλού

Που το θαύμα το αέναο γίνεται

Πάνω από το Μεγάλο Κάστρο

Το χέρι αυτό που θα γυρίσει

Στους καιρούς πίσω τ’ άχρηστα

Θ’ ανοίξει σαν ηλίανθος

Και δρομείς με την ελληνική λαλιά θα παν το μήνυμα

...

Τα ετεροθαλή  (1974)

Οδυσσέας Ελύτης, Ο Κούρος, κολάζ, 1978 

Παγκόσμια Ημέρα Ποίησης στου Κωνσταντίνου Ξενάκη

Περιδιαβαίνοντας τους ποιητικούς δρόμους του Κωνσταντίνου Ξενάκη

με συνοδοιπόρους κι άλλους ποιητές

θα δοκιμάσουμε με λέξεις και σιωπές

να εκφράσουμε λίγο από την ποίηση που κρύβουμε μέσα μας

στο εργαστήρι δημιουργικής γραφής ποιητικού λόγου

το Σάββατο, 21 Μαρτίου 2026 (Παγκόσμια Ημέρα Ποίησης), στις 6-8:30μμ

στο Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης Σερρών / Πινακοθήκη «Κωνσταντίνος Ξενάκης»

 

Δηλώσεις δωρεάν συμμετοχής στο gar.apost@gmail.com

Θα τηρηθεί σειρά προτεραιότητας.

 

Υπεύθυνος εργαστηρίου: Γιώργος Αποστολίδης

Το άχθος του καλού λόγου

Όχι με οίηση, αλλά φέροντας το βάρος της ευθύνης από τον τρόπο που οι άλλοι μας προσλαμβάνουν. 

Ανέστη Ακριτίδη, σε ευχαριστούμε βαθύτητα, αλλά τώρα  ... πώς να ανταποκριθούμε;

Ανοίξαμε και σας περιμένουμε!

 

Στο Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης Σερρών/ Πινακοθήκη "Κωνσταντίνος Ξενάκης" απόψε στις 7 μμ η ομάδα "Ποιητικός Ξενάκης" παρουσιάζει το project της.

Παρουσίαση του project "Ποιητικός Ξενάκης"

Θέατρο της Επινόησης (Devising Theatre): η τέχνη της συλλογικής φαντασίας

 

"Τρέμω" του Joël Pommerat σε σκηνοθεσία Άρη Κακλέα στην Μονή Λαζαριστών

Μια δυνατή αντισυμβατική παράσταση 

για όσους έχουν ανοιχτά μάτια, αυτιά, ... ψυχή.

Σκηνοθετικό σημείωμα 

Εμπνεόμενος από την αγάπη του για την ίδια την θεατρική τέχνη, ο Ζοέλ Πομμερά μας μεταφέρει σε ένα ιδιότυπο freak show, όπου δείγματα της ανθρωπότητας θέτονται αντιμέτωπα με την τραυματική τους φύση. Υπό την καθοδήγηση ενός παρουσιαστή, αυτά τα πλάσματα στέκονται απέναντί μας, εκφράζοντας τις πιο μύχιες σκέψεις μας, αμφισβητώντας την αναγκαιότητα της περάτωσης της επιβίωσής μας και φωτίζοντας το κυρίαρχο πρόβλημα της σύγχρονης ανθρωπότητας: την ανικανότητά μας να αγαπήσουμε.

Επηρεασμένος από το έργο του Γάλλου φιλοσόφου Φρανσουά Φλαώ, ο Πομμερά εξερευνεί τα όρια μεταξύ της κοινωνικής συμβίωσης και της κοινωνικής απομόνωσης, εκθέτοντας αφιλτράριστα στο κοινό, ήδη από το 2007, την ψευδαίσθηση της ατομικής ελευθερίας που διαφημίζει το σύγχρονο καπιταλιστικό σύστημα.

Πλάσματα βγαλμένα από πίνακες του Francis Bacon κραυγάζουν αντικρύζοντας τον δρόμο που διαβαίνει περήφανη η ανθρωπότητα, προσπαθώντας να μας προφυλάξουν από αυτό που σιγά σιγά μεταμορφωνόμαστε, ένα πλήθος από μοναξιές. Η υπερηφάνεια του ορθολογισμού του 21ου αιώνα, σκοτώνοντας κάθε μεταφυσικό στοιχείο της ασυνείδητης κληρονομιάς μας, οδηγεί το σύγχρονο άτομο να αυτοτιμωρείται στο όνομα της «ελευθερίας» και να απομονώνεται ολοένα και περισσότερο από το κοινωνικό σύνολο. Η πραγματιστική μας σκέψη, θυσιάζοντας την διαχρονική συμβολική μας φαντασία στο βωμό της «επιτυχίας», μας οδηγεί να μεταμορφωθούμε σε σκληρές και αποτελεσματικές μηχανές παραγωγής, ξεχνώντας πως είμαστε φτιαγμένοι από το υλικό που φτιάχνονται τα όνειρα.

Οι χαρακτήρες που εξερευνήσαμε με αυτήν την υπέροχη ομάδα συντελεστών και συνδημιουργών, σχοινοβατούν τρεμάμενοι μια τελευταία φορά, για χάρη του κοινού, αναζητώντας μάταια αυτό για το οποίο ο Μαγιακόφσκι στο «Γράμμα στον σύντροφο Καστρόφ απ’ το Παρίσι για την ουσία της αγάπης» θα γράψει πως θέτει ξανά σε λειτουργία της καρδιάς την παγωμένη μηχανή.

Φανερά εμπνευσμένος από την ταινία του David Lynch «Οδός Μαλχόλαντ», ο Πομερά γράφει το πιο σουρεαλιστικό του έργο, καλώντας μας στο δικού του Club Silencio για να μας αφηγηθεί μια ιστορία αγάπης που τρεμοπαίζει υπό το φως του φεγγαριού. Βαθιά πολιτικός αλλά και βαθιά ποιητικός, σκιαγραφεί, μέσω του απλού και άμεσου λόγου του, φιγούρες που βρίσκονται σ’ ένα είδος κρίσης, σε μία ανησυχία για κάποια επερχόμενη καταστροφή και που μέσω αυτής της ακραίας κατάστασης μπορούμε να τους ακούσουμε να λένε αυτό που τόσο όμορφα έγραψε και ο δικός μας ποιητής Μιχάλης Γκανάς:

«Αν είναι να μιλήσει κάποιος, ας πει για την αγάπη»

Άρης Κακλέας